Van de Veluwe naar Vlissingen
Over geroepen worden, gaan zonder plan en leven in vertrouwen.
In juli 2025 kwam ik voor het eerst in mijn leven in Vlissingen.
Ik had niets met de stad. Ik kende er niemand en mijn enige associatie was een rauwe havenstad met een lelijke boulevard (Sorry Vliss;) Er lag geen plan, geen baan en geen bediening op me te wachten.
Toch liet Vlissingen mij na dat eerste bezoek niet meer los. Of beter gezegd: God liet míj niet meer los.
Steeds opnieuw werd ik teruggetrokken naar Zeeland. En ik ging. In herfst, winter en lente reed ik vele keren die uurtjes naar ‘de andere kant van Nederland’. Nog steeds probeerde ik er geen conclusies aan te verbinden. Mijn leven met werk en drie dochters speelde zich af in Apeldoorn, en dat was prima zo. En geroepen worden? Dat was mooi voor anderen, niet voor mij.
Maar hoe meer tijd er verstreek en bijzondere ervaringen en ontmoetingen ik had in Zeeland, hoe duidelijker het werd: dit was geen toevallige fascinatie voor een stad.
God riep mij.
Niet naar een functie.
Niet naar een project.
Maar naar een plek.
En nu bijna een jaar later zet ik de stap. Ik verhuis van de Veluwe naar Vlissingen.
Een andere manier van leven
In maart 2024 kwam ik uit New Age tot geloof, en ik wist meteen diep van binnen: dit is het mooiste pad, maar ook het moeilijkste. Niet langer leven voor jezelf, voor je eigen geluk, maar voor God, vraagt offers en gehoorzaamheid.
Voor velen klinkt dit als een crime.. ik vond er ware vrijheid. Iets waar ik al zolang naar verlangde. En ik zal niet beweren dat ik ‘er ben’ maar ik sta zelf niet meer aan het roer. God leidt en zorgt voor me. En ik kan een boek schrijven over hoe Hij dat tot in detail gedaan heeft en nog iedere dag doet.
In alle onzekerheid die deze keuze natuurlijk ook met zich meebrengt ervaar ik een rust die ik niet eerder gekend heb.
Alsof ik precies ben waar ik moet zijn.
Wat daar ontstaat
In Vlissingen begint mijn leven op een nieuwe manier vorm te krijgen.
Niet als één duidelijk afgebakend project, maar als een manier van leven waarin ruimte ontstaat voor wat zich aandient.
Ik open mijn huis: Safe Haven aan Zee. Een plek waar vrouwen tijdelijk kunnen wonen wanneer het leven hen onder de voeten is weggeslagen. Geen traject of programma, maar een veilige plek om tot rust te komen, waar ruimte is voor gebed, persoonlijke aandacht en nieuwe hoop.
Tegelijk beweeg ik me in de stad, op plekken waar het schuurt en waar mensen vaak over het hoofd worden gezien. In de dak- en thuislozenopvang, maar ook in gewone ontmoetingen op straat.
Ook begeleid ik mensen één op één, in gesprek en in gebed, met aandacht voor wat iemand met zich meedraagt en aan het licht mag komen. God wil relatie met ons, met jou, de schaamte voorbij openen we ons hart voor Hem zodat Hij rust en richting kan geven.
Samen optrekken
De Zeeuwen stug? Ik ervaar vanaf dag één open deuren en liefdevolle armen. In Vlissingen zijn veel mensen en initiatieven die zich inzetten voor de stad. Mensen die bouwen, helpen, bidden en dragen. Ik mag aansluiten en meebewegen in wat God al aan het doen is.
Zo werk ik samen met het Koningshuis en starten we met Stichting Anders Walcheren. Samen trekken we op, bidden we voor mensen en situaties, en dragen we wat er speelt. Omdat ik geloof dat we als lichaam van Christus elkaar nodig hebben, en dat we samen verder komen dan alleen.
Het onzichtbare werk
Een groot deel van wat ik doe, is niet direct zichtbaar. Het gebeurt in gebed, in stilte en in kleine momenten die makkelijk over het hoofd gezien worden. Naast iemand zitten. Een arm op een schouder. Gewoon even blijven.
Het lijken kleine dingen, maar ik zie keer op keer hoe groot ze zijn. Ik geloof dat God juist daar werkt, in het eenvoudige en het verborgene. En dat Hij mij precies dáár wil hebben.
Dus ik ga
Deze stap raakt alles in mijn leven. Mijn dochters, mijn familie en ook vriendschappen. Er zijn mensen die me steunen, mensen die me waarschuwen, mensen die me aanmoedigen, mensen die het niet begrijpen. Maar ik weet: dit klopt.
God heeft me geroepen dus ik ga.
Niet omdat ik precies weet hoe het zal gaan, maar omdat ik in vertrouwen mijn leven in Gods hand leg en Hij voor mij zal zorgen zoals Hij altijd heeft gedaan.
Een laatste gedachte
Misschien herken je iets in dit verhaal.
Dat je voelt dat er iets in beweging komt. Dat er iets nieuws wil ontstaan. Of dat je wordt uitgenodigd om te gaan, terwijl je zelf het liefst nog even blijft waar je bent.
Ik heb ontdekt dat God zelden het hele plaatje laat zien. Hij vraagt niet of we alles begrijpen, maar of we Hem willen vertrouwen. Stap voor stap.
Dat is spannend. En tegelijk de mooiste manier van leven die ik ooit heb ervaren.
Misschien roept Hij jou niet naar een andere stad. Misschien ook niet naar een nieuwe bediening. Maar misschien wél naar een volgende stap.
En misschien is die ene stap voor vandaag al genoeg.
