Het dak eraf!

Bij welke kerk hoor je? ‘ik hoor bij jezus.’

Na de dienst sprak hij me aan. Hij had me zien knielen tijdens het avondmaal en dat had iets in hem aangeraakt.

Geloof niet dat het in onze kerk gebruikelijk is om dit te doen, net zo min als dat ik hoedloos op bezoek ga bij de Hersteld Hervormden.

Toen ik net tot geloof was gekomen vroegen mensen bij welke kerk ik hoorde.
‘Ik hoor bij Jezus’, was, en ís, mijn rotsvaste antwoord.

Inmiddels ben ik lid van een gemeente én maak ik uitstapjes. Je vindt me knielend op de grond tijdens Heilige Geest avonden en met stille tranen over mijn wangen luisterend naar de predikant in zwart pak. Waar ik ook kom, wat ik altijd vind is de liefde van God die neerdaalt op Zijn kinderen. Ik blijf me daar keer op keer over verwonderen. Misschien omdat ik zo lang zonder die liefde heb geleefd.

Vannacht droomde ik dat alle kerken hun dak verloren. Hoe zou dat zijn! Dat Gods hand wereldwijd zo in één greep alle bedekking verwijdert en de verschillende klanken, smaken, geuren en kleuren zich met elkaar vermengen en vrij kunnen stromen. Halleluja!

Ach meisje, droom lekker verder, denk je nu misschien. Ik geloof dat het kan! Ik geloof dat God mij niet voor niets beelden geeft die ons verstand te boven gaan. En met natte, strijdbare ogen schrijf ik dit, bid ik dit;

‘Vader, laat Uw liefde voor Uw kinderen zo krachtig werken dat zij alle muren afbreekt. Die van kerken, die van harten, die van gedachten en overtuigingen. En open voor een ieder de weg naar het ware vrije leven in Christus. In de machtige naam van Uw geliefde zoon Jezus Christus.’

Amen.